Category Archives: Κοινωνικά ζητήματα

Η θέληση είναι το όπλο για να κερδίσεις τη ζωή!

Είχα μάθει πως ήταν πρώην χρήστης, πως εθίστηκε από μικρή ηλικία αλλά ήταν «καθαρός» εδώ και πολλά χρόνια. Το γεγονός αυτό κίνησε την περιέργεια μου για το πώς είναι δυνατόν ένας έφηβος να καταφεύγει στις ναρκωτικές ουσίες σε μια τρυφερή ηλικία, αγνοώντας τη χαρά της νιότης. Ακόμη αναρωτήθηκα εάν είναι εφικτό για κάποιον να βγει από το βούρκο των παραισθησιογόνων ουσιών μια για πάντα. Τέλος, ήθελα να μάθω ποια είναι η στάση της κοινωνίας απέναντι σε έναν πρώην τοξικομανή. Έτσι σκέφτηκα ότι μια κουβέντα μαζί του θα μου έλυνε αυτές τις απορίες. Η συνάντηση μας δεν άργησε να προγραμματιστεί και να πραγματοποιηθεί. Δεν τον είχα ξανασυναντήσει. Αφού συστηθήκαμε, άρχισα κατευθείαν τις ερωτήσεις.

Ξεκίνησε τη χρήση σε ηλικία 16 ετών.  Όταν τον ρώτησα τι τον ώθησε σε αυτή την πράξη, μου απάντησε: «Οι γονείς μου δούλευαν πολλές ώρες, παραμελώντας εμένα και τον αδερφό μου. Έπειτα ήμουν ένα ευαίσθητο παιδί με κλειστό χαρακτήρα και οι φίλοι μου ήταν χρήστες, έμοιαζε η επιλογή μου αυτή να είναι μονόδρομος». Η πρόσβαση στα ναρκωτικά ήταν εύκολη και όντας γόνος εύπορης οικογένειας δε δυσκολεύτηκε να εξασφαλίσει τη δόση του.

«Όταν είσαι χρήστης, παρουσιάζονται μπροστά σου τρία μονοπάτια, ανάμεσα στα οποία πρέπει να επιλέξεις ποιο θα ακολουθήσεις. Το πρώτο μονοπάτι είναι ο θάνατος, το δεύτερο η φυλακή και το τρίτο η ζωή. Εγώ επέλεξα το τρίτο, όταν στα 27 μου χρόνια αντιλήφθηκα πως η ζωή μου οδεύει προς το τέλος της. Τότε, αποφάσισα να χαράξω έναν καινούργιο δρόμο. Στην αρχή ήταν πολύ δύσκολα. Χρειάστηκε να καταβάλλω μεγάλη προσπάθεια μέχρι να αποτοξινωθώ εντελώς. Παρόλα αυτά, όταν κάποιος θέλει πραγματικά να ξεφύγει από τον κόσμο των τοξικών ουσιών, μπορεί να τα καταφέρει, αρκεί να έχει θέληση και ελπίδα. Μετά από τέσσερα χρόνια στο ΚΕΘΕΑ ήμουν πλέον έτοιμος να αντικρύσω τη ζωή με άλλα μάτια» μου είπε.

«Η ζωή μετά τα ναρκωτικά δεν είναι εύκολη», συνέχισε «είναι ένας διαρκής αγώνας και μία μάχη με τον εαυτό σου και με τους γύρω σου, η οποία μπορεί να αποδειχθεί φονική εάν λυγίσεις και δε φανείς δυνατός. Είσαι δακτυλοδεικτούμενος. Ο κοινωνικός σου περίγυρος σε αντιμετωπίζει ρατσιστικά, στην καλύτερη περίπτωση, ενώ στη χειρότερη, δε θέλει να έχει καμία επαφή μαζί σου. Βιώνεις δηλαδή έντονα τον κοινωνικό αποκλεισμό και οι ευκαιρίες για εργασία είναι ελάχιστες. Στο τέλος γίνεσαι καχύποπτος με όλους και ανίκανος να εμπιστευτείς κάποιον».

Αφηγούταν τη ζωή του με δισταγμό. Φαινόταν να έχει μετανιώσει για τα λάθη του παρελθόντος και να νιώθει ντροπή γι’ αυτά. Για ένα πράγμα όμως ένιωθε περήφανος, για το γεγονός ότι κατάφερε να απαγκιστρωθεί από την παλιά κακή του συνήθεια. Φεύγοντας, με αποχαιρέτησε με ένα χαμόγελο και με τη φράση «Να προσέχεις».

Κόγιου Αγγελική Β2

 

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνικά ζητήματα

Ελλάδα: Πρώτη σε θανάτους, Τελευταία σε ζωή…

Πριν αρκετές μέρες παρακολούθησα την εκπομπή Πρωταγωνιστές του Σταύρου Θεοδωράκη, ο οποίος έκανε αφιέρωμα στις μεταμοσχεύσεις στη χώρα μας. Στο τέλος της εκπομπής έμεινα με μια απορία, η οποία με έκανε να ανησυχώ για το πόσο τραγική μπορεί να είναι η κατάσταση στη χώρα μας. Αναρωτήθηκα: γιατί να είμαστε τελευταίοι σε αριθμό δοτών οργάνων σώματος και όμως πρώτοι σε αριθμό αυτοχείρων;

Οι ευθύνες είναι κατανεμημένες σε όλους, από τον πιο μικρό έως τον πιο μεγάλο. Πριν χιλιάδες χρόνια, άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο πάλευαν καθημερινά για να δημιουργήσουν μια καλύτερη ζωޞ μου είναι αδιανόητο λοιπόν να δεχτώ ότι το 2012 οι νέοι δεν έχουν πλέον τη δύναμη να παλέψουν για τον κόσμο μας. Αν αυτό δεν είναι εξαθλίωση, τότε τι είναι;

Μοναξιά και εκμετάλλευση χαρακτηρίζουν την εποχή μας και αυτό οδηγεί όλο και περισσοτέρους στο να βάλουν ένα τέλος στη ζωή τους. Ιδιαιτέρα εν όψει κρίσης πολλοί είναι αυτοί που πνίγονται από τα οικονομικά αδιέξοδα και δεν μπορούν να βρουν λύση. Δυστυχώς όμως η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, είναι κυρίως ηθική. Λέξεις όπως ενδιαφέρον, αγάπη, σεβασμός και ελευθερία είναι δυσεύρετες. Θεωρούμε πως έχουμε εξελιχθεί και προοδεύσει, μα αυτό το οποίο βιώνουμε είναι ακριβώς το αντίθετο, είναι φθορά και παρακμή.

Όταν ξεκινάς τη ζωή σου, έχεις όνειρα, αναζητάς την ειλικρίνεια, τα αληθινά συναισθήματហμα λίγοι είναι αυτοί που καταφέρνουν να τα βρουν. Η νεολαία απογοητεύεται μέρα με τη μέρហτα νεαρά άτομα βλέπουν τα όνειρα τους να γκρεμίζονται και οι ίδιοι να μην έχουν από κάπου να πιαστούν. Σχέσεις, είτε ερωτικές είτε φιλικές, γίνονται τόσο εύθραυστες όσο ένα κρύσταλλο, και το μόνο που αφήνουν πίσω τους είναι μοναξιά. Καμιά κυβέρνηση, καμιά κοινωνία, ακόμα και κοινωνικός κύκλος δε στέκεται δίπλα τους…  Όχι γιατί δεν αναγνωρίζουν το πρόβλημα αλλά γιατί αδιαφορούνž ο καθένας είναι βουτηγμένος στο δικό του βυθό… Σε ένα βυθό γεμάτο σπασμένα βότσαλα…

Μέσα σε αυτόν παραδίνονται και αποφασίζουν ότι προτιμάνε να μείνουν εκεί… Η αλήθεια όμως είναι πως μόνο όταν κάποιος αποφασίζει να αυτοκτονήσει, μόνο τότε χάνει. Ό,τι και να έχει συμβεί στη ζωή μας, πάντα υπάρχει τρόπος να τα αρχίσουμε όλα από την αρχή. Όσο είμαστε σε αυτό τον κόσμο, η ελπίδα και η προσπάθεια δεν πρέπει να λείπουν. Και εγώ στους νέους ανήκω και ξέρω τι συναντάμε καθημερινά, πόσες λύπες… (μα και χαρές). Δεν μπορώ να σκεφτώ όμως πως θα φτάσει η μέρα που θα πω «τέλος», δε συνεχίζω να προσπαθώ για μένα, για τους γύρω μου, για τον κόσμοž και αυτό, γιατί ξέρω ότι δύναμη σημαίνει να αγωνίζεσαι, όχι να παραδίνεις τα όπλα.

Από την άλλη πλευρά υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι οι οποίοι περιμένουν ένα τηλέφωνο που θα τους χαρίσει ζωή. Ζούνε με μια ελπίδα να βρεθεί ένα μόσχευμα. Δεν ξέρουν αν θα ζούνε μέχρι να βρεθεί αυτό ή αν θα βρεθεί ποτݞ μα ένα είναι το βέβαιοž συνεχίζουν να ζουν ως το τέλος. Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι η πλειοψηφία των ατόμων αυτών δε θεραπεύεται ποτέ, αφού μόσχευμα πολύ δύσκολα βρίσκεται. Γιατί όμως; Γιατί αρνούμαστε να δώσουμε ζωή;

Γιατροί υποστηρίζουν ότι το μεγαλύτερο ποσοστό αρνείται να δώσει μόσχευμα, γιατί θεωρούν ότι κατακρεουργείται το σώμα του αγαπημένου τους ανθρώπου. Αν το σκεφτούμε όμως καλύτερα, με τη δωρεά οργάνων δε χάνεται ζωή…  τουναντίον συνεχίζεται μέσα σε ένα άλλο σώμα. Άλλοι πάλι αδιαφορούν, γιατί το πρόβλημα δεν αφορά στους ίδιουςž κανείς μας όμως δεν μπορεί να ξέρει αν θα έρθει η μέρα που θα περιμένει ο ίδιος σε κάποια λίστα για να βρεθεί ένας συμβατός δότης. Σήμερα είναι ο διπλανός, αύριο μπορεί να είμαι εγώ ή εσύ.

Σε λίγα χρόνια ενηλικιώνομαι. Βγαίνω ως ενεργός πολίτης στην κοινωνία και θέλω να αγωνιστώ και να παλέψω για ένα καλύτερο αύριο, όχι μόνο ατομικό αλλά και συλλογικό. Αυτό, νομίζω, πρέπει να κάνουμε όλοι μας. Ας σταματήσουμε να πολεμάμε τη ζωή… Ας αρχίσουμε να χαρίζουμε ζωή…

 ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΡΑΠΤΗ Β2

 

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνικά ζητήματα

Το σπίτι μου… το παγκάκι!

Το φαινόμενο των αστέγων αποτελεί, αδιαμφισβήτητα, μια μάστιγα της εποχής μας. Ολοένα και περισσότεροι συμπολίτες μας κοιμούνται στα παγκάκια, στα οδοστρώματα ή μέσα σε σακούλες, ώστε να μπορέσουν να ζεσταθούν από το παγερό κρύο, που παγώνει μέχρι και τις ψυχές τους. Οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν τους «Άθλιους» της ελληνικής κοινωνίας, και πρέπει όλοι μαζί να συνδράμουμε στην ελάττωση του αριθμού τους.

Το φαινόμενο αυτό έχει τις ρίζες του στην παγκοσμιοποίηση, στα προσωπικά δράματα, αλλά και, εν μέρει, στο ίδιο το κράτος. Αρχικά, η παγκοσμιοποίηση, με το άνοιγμα των συνόρων και την εισροή ξένων εργατικών χεριών, γέννησε ανέργους, οι οποίοι ανήμποροι να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους εξωθούνται στους δρόμους. Επιπρόσθετα, το παρελθόν ορισμένων ατόμων (οικονομική αποτυχία, πόλεμοι) τους οδήγησε σε αυτή την κατάσταση. Και το κράτος, όμως, δεν είναι άμοιρο ευθυνών, διότι υπερτονίζει άλλα προβλήματα παραγκωνίζοντας, ή και αγνοώντας, τα άτομα αυτά.

Οι συνέπειες των αστέγων είναι πολυάριθμες. Το άτομο βιώνει έντονα τον κοινωνικό αποκλεισμό και χάνει την τιμή και την αξιοπρέπεια του. Οδηγείται σε φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας (βία, εγκληματικότητα) τα οποία απορυθμίζουν και αποδιοργανώνουν την κοινωνία. Από την άλλη πλευρά, γίνονται πιο έντονα χρόνια προβλήματα που μαστίζουν τον τόπον μας, όπως η φτώχεια, η πνευματική στειρότητα και η αβεβαιότητα για το μέλλον.

Το βαρυσήμαντο αυτό φαινόμενο μπορεί να αντιμετωπιστεί με άμεσους τρόπους. Η ίδρυση ειδικών κέντρων φροντίδας, η ανάπτυξη κοινωνικής πρόνοιας, η παροχή συσσιτίων και η συνδρομή της Εκκλησίας θα μπορούσαν να βγάλουν τα άτομα αυτά από το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκονται. Επίσης, η πολύπλευρη ενημέρωση του κόσμου και η αναγνώριση της ύπαρξης του προβλήματος από τα κρατικά όργανα θα ωθήσουν ολόκληρη την πολιτεία να ενεργήσει δραστικά για την αντιμετώπιση του προβλήματος των αστέγων.

Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, ότι το φαινόμενο αυτό έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Μέλημα όλων εμάς είναι να προσπαθήσουμε για την εξάλειψη του, ώστε να δημιουργήσουμε μια Ελλάδα στην οποία οι αρχές της ισότητας και της δημοκρατίας θα κυριαρχούν.

 Τζουρά Βαρβάρα Β2

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνικά ζητήματα

Οι αγνοημένοι της διπλανής πόρτας

Πώς μπορείς να κρυφτείς από τα παιδιά; Όσο καλά και αν θες να τους κρύψεις ό,τι σκέπτεσαι, ό,τι νιώθεις και ό,τι σε πονά δεν μπορείς. Με ένα μαγικό τρόπο, με ένα βλέμμα τους μόνο, καταλαβαίνουν πράγματα που δε θα μπορούσε να το κάνει ούτε ένας ενήλικας.

Αυτό το αισθάνεσαι πολύ πιο έντονα όταν μπαίνεις σε ένα σχολείο για παιδιά με ειδικές ανάγκες. Σε ένα τέτοιο σχολείο λοιπόν στην  Αθήνα διοργανώθηκε μια εκδήλωση όπου τα παιδιά δέχτηκαν επίσκεψη μαθητών από ένα κοινό σχολείο. Όλοι μαζί ξέχασαν τις διαφορές που επιφανειακά έχουν και έπαιξαν από κοινού.

Με τη βαθιά ανθρώπινη υποστήριξη των ανθρώπων του σχολείου, των εκπαιδευτικών, των θεραπευτών, των βοηθών, τα παιδιά έδιναν τον καλύτερο τους εαυτό τους το απόγευμα της ημέρας της εκδήλωσης. Έδιναν την ίδια τη ζωή τους με χαμόγελο και προσπάθεια, για να πείσουν όλους εμάς ότι δεν πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε δίπλα τους. Ότι ούτε μια στιγμή δεν πρέπει να σταματήσουμε να στηρίζουμε την προσπάθεια τους για ένα καλύτερο παρόν και ένα γεμάτο όνειρα μέλλον. Με αγωνίσματα, με χορό και με τραγούδι είπαν το δικό τους ύμνο που οι νότες του κρυβόταν πίσω από τις λέξεις ΕΛΠΙΔΑ, ΠΙΣΤΗ και ΑΓΑΠΗ.

Ένα είναι όμως αυτό που θα μείνει βαθιά χαραγμένο στη μνήμη μου, καθώς διάβαζα για την εκδήλωση αυτή. Η δασκάλα των παιδιών από το απλό σχολείο ρωτάει ποια είναι τα 7 θαύματα του κόσμου. Οι μαθητές της λοιπόν απάντησαν: η πυραμίδα της Γκίζας, οι κρεμαστοί κήποι της Βαβυλώνας, το άγαλμα του Διός, ο ναός της Άρτεμης, το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού, ο κολοσσός της Ρόδου και  ο φάρος της Αλεξάνδρειας. Ένα κοριτσάκι όμως με αναπηρία είπε πως αυτή γνωρίζει ότι άλλα είναι αυτά τα θαύματα. Το μικρό παιδί τους είπε όπως τα 7 θαύματα του κόσμου είναι ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ, ΝΑ ΑΚΟΥΣ, ΝΑ ΑΓΓΙΖΕΙΣ, ΝΑ ΓΕΥΕΣΑΙ, ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ, ΝΑ ΓΕΛΑΣ και ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ, γιατί τα πολυτιμότερα πράγματα στη ζωή δεν μπορείς να τα χτίσεις με τα χέρια ούτε και να τα αγοράσεις.

Αυτό το κοριτσάκι με έκανα να ντραπώ. Μέσα σε λίγες λέξεις είχε συμπεριλάβει όλο το νόημα της ζωής το οποίο εμείς οι υποτιθέμενοι αρτιμελείς καθημερινά το χάνουμε, γιατί όλα μας χαρίζονται. Αυτά τα παιδιά παλεύουν για τα πάντα, για πράγματα που για μας είναι αυτονόητα. Καθημερινά βιώνουν τόσες δυσκολίες που οι περισσότεροι από εμάς ούτε καν τις φανταζόμαστε.

Το να έχεις την ευκαιρία να βρεθείς εκεί, πραγματικά σε κάνει να αισθάνεσαι ότι τούτος ο κόσμος μπορεί και πρέπει να γίνει καλύτερος, δικαιότερος, ανθρώπινος. Σε κάνει να σκέπτεσαι ότι σχεδόν καθημερινά ασχολείσαι με δευτερεύοντα πράγματα.

Εκεί λοιπόν που κάθε μέρα το ζωντανό μέλλον της κοινωνίας προσπαθεί να επουλώσει κάποιες πληγές και να σταθεί στα πόδια του, εκεί είναι οι γονείς και το προσωπικό των οποίων το έργο είναι ανεκτίμητο. Η απορία που μου γεννήθηκε ήταν η εξής: άραγε η βοήθεια της πολιτείας σε υλικό και οικονομικό τομέα, η όποια είναι πολύτιμη, υπάρχει;

Δεν ξέρω. Αν κρίνω από τη γενική πολιτική εικόνα υποθέτω πως όχι. Γιατί πολύ απλά αδιαφορούν για την ίδια τη ζωή, για τον πολιτισμό, για τον άνθρωπο. Ποιος εκ των επωνύμων νοιάζεται; Ποιος από εκείνους που έχουν τη δύναμη να βοηθήσουν ουσιαστικά νοιάζεται; Σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να υπάρχει πραγματικό και διαρκές ενδιαφέρον. Οι αρμόδιοι πρέπει να γνωρίζουν ποιοι χρειάζονται βοήθεια. Και να τους στηρίζουν χωρίς να περιμένουν προσκλήσεις. Πρέπει να είναι παρόντες «σώμα και ψυχή».

Αυτό ισχύει και για όλους μας από τον πιο μεγάλο μέχρι τον πιο μικρό. Το ότι ορισμένοι έχουν κάποια σωματική δυσλειτουργία «δεν πάει να πει και τίποτα». Η ψυχή και η δύναμη είναι αυτά που μετράνε και αυτά τα παιδιά έχουν πολύ περισσότερη από εμάς. Ας μην κλείνουμε τα μάτια λοιπόν και ας μην αγνοούμε τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα μας.

Αγγελική Ράπτη Β΄2

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνικά ζητήματα

ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

Σε μια εποχή που οι γονείς δουλεύουν όλο και περισσότερο, για να προσφέρουν στην οικογένειά τους τα απαραίτητα, σύντροφος των παιδιών στον ελεύθερο χρόνο τους γίνεται… η τηλεόραση. Φυσικό επακόλουθο της συχνής επαφής των παιδιών με τον καινούργιο τους «φίλο» είναι η έντονη επιρροή τους από τις διαφημίσεις και γενικότερα την τηλεόραση. Με ποιους τρόπους όμως επηρεάζονται τα παιδιά;

Η μορφή των διαφημιστικών μηνυμάτων είναι ένας από τους τρόπους επιρροής. Η ποικιλία των εικόνων, των χρωμάτων καθώς και των μορφών αποτελούν πόλο έλξης για τα άτομα νεαρής ηλικίας. Ακόμη, και η χρήση ηχητικών εφέ προσελκύει τα παιδιά και τα ωθεί στο να αγοράσουν το προϊόν. Η παρουσίαση των μηνυμάτων με τη μορφή επαναλαμβανόμενων λέξεων (σλόγκαν) τα οποία χρησιμοποιούνται από τους νέους στην καθημερινότητά τους είναι και αυτός ένας ακόμη τρόπος που επηρεάζονται τα παιδιά.

Στις διαφημίσεις παρατηρείται πολύ συχνά η χρήση δημοφιλών προσώπων τα οποία είναι ευρέως γνωστά στο νεανικό κοινό. Τα άτομα αυτά, που είναι κυρίως ποδοσφαιριστές, τραγουδιστές, ηθοποιοί ή μοντέλα, ενθουσιάζουν τα παιδιά και τα προκαλούν να αγοράσουν αυτό που διαφημίζεται. Τα παιδιά που στο νεαρό της ηλικίας τους επηρεάζονται εύκολα, ταυτίζονται με αυτά τα δημοφιλή πρόσωπα και θέλουν πολύ να αποκτήσουν αυτό που διαφημίζουν.

Τέλος, η προβολή των διαφημιστικών μηνυμάτων σε ώρες αιχμής στις οποίες παρακολουθεί το νεανικό κοινό, είναι ένας τρόπος επιρροής των νέων. Σε συνδυασμό με αυτό, η εξιδανίκευση των προϊόντων και η αγορά τους από πλήθος νέων αγοραστών έχουν ως αποτέλεσμα τα παιδιά να τίθενται στη διαδικασία της μίμησης αλλά και του καταναλωτισμού.

Υπάρχουν όμως και τρόποι με τους οποίους οι νέοι μπορούν να προστατευτούν από τους κινδύνους που εγκυμονούν οι διαφημίσεις. Ένας τρόπος προστασίας είναι ο έλεγχος από τους γονείς στα προγράμματα που παρακολουθούν τα παιδιά τους. Παράλληλα, απαραίτητη είναι η ενημέρωση προς τα παιδιά για τους κινδύνους που κρύβει η διαφήμιση. Η νοοτροπία των νέων η οποία τους οδηγεί σε πολλές ώρες παρακολούθησης της τηλεόρασης καλό θα ήταν να αλλάξει και σταδιακά οι ώρες να μειωθούν.

Όλοι μπορούμε να αντιληφθούμε ότι τα παιδιά αποτελούν μια ευάλωτη κοινωνική ομάδα που επηρεάζεται σχετικά εύκολα από τις διαφημίσεις που τους προβάλλονται καθημερινά. Γι’ αυτό είναι σημαντική η ενημέρωση των παιδιών αλλά και η άμεση δράση της οικογένειας, ώστε να αποτραπεί η εμφάνιση μιας καταναλωτικής κοινωνίας.

 

Μήττα Αλεξάνδρα Β΄1

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνικά ζητήματα