Η θέληση είναι το όπλο για να κερδίσεις τη ζωή!

Είχα μάθει πως ήταν πρώην χρήστης, πως εθίστηκε από μικρή ηλικία αλλά ήταν «καθαρός» εδώ και πολλά χρόνια. Το γεγονός αυτό κίνησε την περιέργεια μου για το πώς είναι δυνατόν ένας έφηβος να καταφεύγει στις ναρκωτικές ουσίες σε μια τρυφερή ηλικία, αγνοώντας τη χαρά της νιότης. Ακόμη αναρωτήθηκα εάν είναι εφικτό για κάποιον να βγει από το βούρκο των παραισθησιογόνων ουσιών μια για πάντα. Τέλος, ήθελα να μάθω ποια είναι η στάση της κοινωνίας απέναντι σε έναν πρώην τοξικομανή. Έτσι σκέφτηκα ότι μια κουβέντα μαζί του θα μου έλυνε αυτές τις απορίες. Η συνάντηση μας δεν άργησε να προγραμματιστεί και να πραγματοποιηθεί. Δεν τον είχα ξανασυναντήσει. Αφού συστηθήκαμε, άρχισα κατευθείαν τις ερωτήσεις.

Ξεκίνησε τη χρήση σε ηλικία 16 ετών.  Όταν τον ρώτησα τι τον ώθησε σε αυτή την πράξη, μου απάντησε: «Οι γονείς μου δούλευαν πολλές ώρες, παραμελώντας εμένα και τον αδερφό μου. Έπειτα ήμουν ένα ευαίσθητο παιδί με κλειστό χαρακτήρα και οι φίλοι μου ήταν χρήστες, έμοιαζε η επιλογή μου αυτή να είναι μονόδρομος». Η πρόσβαση στα ναρκωτικά ήταν εύκολη και όντας γόνος εύπορης οικογένειας δε δυσκολεύτηκε να εξασφαλίσει τη δόση του.

«Όταν είσαι χρήστης, παρουσιάζονται μπροστά σου τρία μονοπάτια, ανάμεσα στα οποία πρέπει να επιλέξεις ποιο θα ακολουθήσεις. Το πρώτο μονοπάτι είναι ο θάνατος, το δεύτερο η φυλακή και το τρίτο η ζωή. Εγώ επέλεξα το τρίτο, όταν στα 27 μου χρόνια αντιλήφθηκα πως η ζωή μου οδεύει προς το τέλος της. Τότε, αποφάσισα να χαράξω έναν καινούργιο δρόμο. Στην αρχή ήταν πολύ δύσκολα. Χρειάστηκε να καταβάλλω μεγάλη προσπάθεια μέχρι να αποτοξινωθώ εντελώς. Παρόλα αυτά, όταν κάποιος θέλει πραγματικά να ξεφύγει από τον κόσμο των τοξικών ουσιών, μπορεί να τα καταφέρει, αρκεί να έχει θέληση και ελπίδα. Μετά από τέσσερα χρόνια στο ΚΕΘΕΑ ήμουν πλέον έτοιμος να αντικρύσω τη ζωή με άλλα μάτια» μου είπε.

«Η ζωή μετά τα ναρκωτικά δεν είναι εύκολη», συνέχισε «είναι ένας διαρκής αγώνας και μία μάχη με τον εαυτό σου και με τους γύρω σου, η οποία μπορεί να αποδειχθεί φονική εάν λυγίσεις και δε φανείς δυνατός. Είσαι δακτυλοδεικτούμενος. Ο κοινωνικός σου περίγυρος σε αντιμετωπίζει ρατσιστικά, στην καλύτερη περίπτωση, ενώ στη χειρότερη, δε θέλει να έχει καμία επαφή μαζί σου. Βιώνεις δηλαδή έντονα τον κοινωνικό αποκλεισμό και οι ευκαιρίες για εργασία είναι ελάχιστες. Στο τέλος γίνεσαι καχύποπτος με όλους και ανίκανος να εμπιστευτείς κάποιον».

Αφηγούταν τη ζωή του με δισταγμό. Φαινόταν να έχει μετανιώσει για τα λάθη του παρελθόντος και να νιώθει ντροπή γι’ αυτά. Για ένα πράγμα όμως ένιωθε περήφανος, για το γεγονός ότι κατάφερε να απαγκιστρωθεί από την παλιά κακή του συνήθεια. Φεύγοντας, με αποχαιρέτησε με ένα χαμόγελο και με τη φράση «Να προσέχεις».

Κόγιου Αγγελική Β2

 

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνικά ζητήματα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s