“Έρωτας σαν βροχή” της Λένας Μαντά

Συνοπτική περίληψη του βιβλίου: Η μητέρα της λάτρεψε την ηρωίδα του Ξενόπουλου, Κλαίλια, στο έργο του «Αναδυόμενη» και της έδωσε, λίγο προτού φύγει από τη ζωή, το όνομα αυτής. Μαζί όμως της δώρισε, χωρίς να το θέλει, και τη μοίρα της λαμπερής κοντεσίνας.
Υπήρχε και για κείνην ένας Παύλος, βαθιά, απόλυτα ερωτευμένος, για μια ζωή. Αλλά η Κλαίλια ήθελε να γνωρίσει τον έρωτα όπως ζωντάνευε μέσα στις σελίδες των βιβλίων. Και βρήκε τον Ντένη της στο πρόσωπο του Νικηφόρου.
Χρόνια μετά, μόνη και κλεισμένη στον εαυτό της, ανάμεσα σε βράχια και σπασμένα όστρακα, εξακολουθεί να ζει παρέα με θύμησες που πληγώνουν και επιθυμίες ανεκπλήρωτες. Μα ξαφνικά, ένα μικρό κορίτσι μπαίνει στη ζωή της. Και… τι παράξενο… έχουν το ίδιο όνομα!
Μια ιστορία ρομαντική, όπως τα τρυφερά κοριτσίστικα όνειρα. Μια γυναίκα που αναδύεται από το σκοτεινό πέλαγος του έρωτα, για να αντικρίσει, ώριμη πια, τον εκτυφλωτικό ήλιο της αγάπης!

Αρχικά, η ιστορία μοιάζει κοινότυπη, όμοια με όλες τις άλλες. Όμως, η Κλαίλια δε φέρει μόνο το όνομα της ηρωίδας του Ξενόπουλου, αλλά και την τραγικότητα που χαρακτηρίζει, τόσο αυτήν, όσο και την ιστορία της. Έχει στο πλευρό της έναν άντρα ολοκληρωτικά και αμετανόητα δοσμένο σ’ εκείνη, τον Παύλο. Προτιμά όμως το Νικηφόρο, που τελικά αποδείχθηκε το πιο μεγάλο λάθος στη ζωή της.  Πάντα όμως θα υπάρχουν άνθρωποι που διαλέγουν λάθος δρόμο και πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που θα πληγώνονται, και ίσως να περιμένουν σιωπηλά μια ευκαιρία. Η ίδια η Κλαίλια, μέσα από τις επιλογές της, προκάλεσε στον εαυτό της πολλά δεινά, και όταν εν τέλει έρχεται η λύτρωσή της, ο αναγνώστης αναρωτέται αν πραγματικά την άξιζε. Κατά βάθος, όλοι αξίζουμε μια δεύτερη ευκαιρία, μόνο όμως όταν έχουμε πλέον συνειδητοποιήσει τα λάθη μας και έχουμε μάθει από αυτά. Τότε είμαστε έτοιμοι να δεχτούμε και να αξιοποιήσουμε τη συγχώρεση που μας προσφέρει η μοίρα, και ίσως αυτό να είναι και το μήνυμα που θέλει να περάσει σε εμάς τους αναγνώστες η συγγραφέας, η Λένα Μαντά.

Αφήνει όμως και άλλα μηνύματα. Ένα από αυτά είναι πως όποιο λάθος και να έχεις κάνει, αν  εσύ ο ίδιος, πριν από όλους, δε συγχωρέσεις τον εαυτό σου, τότε μην περιμένεις να το κάνουν οι άλλοι. Λένε ακόμη πως ο χρόνος γιατρεύει τις πληγές. Ίσως αυτό να ισχύει με την προϋπόθεση ότι αφήνουμε τα παθήματα να γίνουν μαθήματα, τα βιώματα να γίνουν συντροφικές αναμνήσεις και  μέσο αποφυγής λαθών του παρελθόντος.

Το βιβλίο δεν αφηγείται απλώς μια γλυκιά, κοριτσίστικη ιστορία. Με φόντο την όμορφη Κέρκυρα, γνωρίζουμε όχι μόνο το νησί, αλλά και τους κατοίκους του, τη φιλοσοφία, την ανατροφή αλλά και τον τρόπο ζωής, συμπεριφοράς και σκέψης των ανθρώπων και μάλιστα, όχι μόνο στο σήμερα, αλλά και σε ένα μακρινό παρελθόν.

Αγάπησα το βιβλίο αυτό γιατί νιώθω πως οι χαρακτήρες του έχουν κάτι από εμάς, κάτι από τη δικιά μας, κρυφή ή φανερή, ιστορία. Είναι ένα βιβλίο μαγευτικό που σε κρατάει προσηλωμένο από την αρχή ως το τέλος. Δημιουργεί ιδιαίτερα τρυφερά συναισθήματα. Περιγράφει τον έρωτα σαν βροχή.  Όχι σαν καταιγίδα. Σαν βροχή που έρχεται και φεύγει, δυναμώνει και χαμηλώνει, δροσίζει, αλλά και πνίγει. Όταν έχει πλέον τελειώσει το βιβλίο, αφήνει τον αναγνώστη συγκινημένο και  χαμογελαστό.

     Έλλη Χατζόγλου Β2

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Βιβλία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s