Monthly Archives: Μαΐου 2012

Η θέληση είναι το όπλο για να κερδίσεις τη ζωή!

Είχα μάθει πως ήταν πρώην χρήστης, πως εθίστηκε από μικρή ηλικία αλλά ήταν «καθαρός» εδώ και πολλά χρόνια. Το γεγονός αυτό κίνησε την περιέργεια μου για το πώς είναι δυνατόν ένας έφηβος να καταφεύγει στις ναρκωτικές ουσίες σε μια τρυφερή ηλικία, αγνοώντας τη χαρά της νιότης. Ακόμη αναρωτήθηκα εάν είναι εφικτό για κάποιον να βγει από το βούρκο των παραισθησιογόνων ουσιών μια για πάντα. Τέλος, ήθελα να μάθω ποια είναι η στάση της κοινωνίας απέναντι σε έναν πρώην τοξικομανή. Έτσι σκέφτηκα ότι μια κουβέντα μαζί του θα μου έλυνε αυτές τις απορίες. Η συνάντηση μας δεν άργησε να προγραμματιστεί και να πραγματοποιηθεί. Δεν τον είχα ξανασυναντήσει. Αφού συστηθήκαμε, άρχισα κατευθείαν τις ερωτήσεις.

Ξεκίνησε τη χρήση σε ηλικία 16 ετών.  Όταν τον ρώτησα τι τον ώθησε σε αυτή την πράξη, μου απάντησε: «Οι γονείς μου δούλευαν πολλές ώρες, παραμελώντας εμένα και τον αδερφό μου. Έπειτα ήμουν ένα ευαίσθητο παιδί με κλειστό χαρακτήρα και οι φίλοι μου ήταν χρήστες, έμοιαζε η επιλογή μου αυτή να είναι μονόδρομος». Η πρόσβαση στα ναρκωτικά ήταν εύκολη και όντας γόνος εύπορης οικογένειας δε δυσκολεύτηκε να εξασφαλίσει τη δόση του.

«Όταν είσαι χρήστης, παρουσιάζονται μπροστά σου τρία μονοπάτια, ανάμεσα στα οποία πρέπει να επιλέξεις ποιο θα ακολουθήσεις. Το πρώτο μονοπάτι είναι ο θάνατος, το δεύτερο η φυλακή και το τρίτο η ζωή. Εγώ επέλεξα το τρίτο, όταν στα 27 μου χρόνια αντιλήφθηκα πως η ζωή μου οδεύει προς το τέλος της. Τότε, αποφάσισα να χαράξω έναν καινούργιο δρόμο. Στην αρχή ήταν πολύ δύσκολα. Χρειάστηκε να καταβάλλω μεγάλη προσπάθεια μέχρι να αποτοξινωθώ εντελώς. Παρόλα αυτά, όταν κάποιος θέλει πραγματικά να ξεφύγει από τον κόσμο των τοξικών ουσιών, μπορεί να τα καταφέρει, αρκεί να έχει θέληση και ελπίδα. Μετά από τέσσερα χρόνια στο ΚΕΘΕΑ ήμουν πλέον έτοιμος να αντικρύσω τη ζωή με άλλα μάτια» μου είπε.

«Η ζωή μετά τα ναρκωτικά δεν είναι εύκολη», συνέχισε «είναι ένας διαρκής αγώνας και μία μάχη με τον εαυτό σου και με τους γύρω σου, η οποία μπορεί να αποδειχθεί φονική εάν λυγίσεις και δε φανείς δυνατός. Είσαι δακτυλοδεικτούμενος. Ο κοινωνικός σου περίγυρος σε αντιμετωπίζει ρατσιστικά, στην καλύτερη περίπτωση, ενώ στη χειρότερη, δε θέλει να έχει καμία επαφή μαζί σου. Βιώνεις δηλαδή έντονα τον κοινωνικό αποκλεισμό και οι ευκαιρίες για εργασία είναι ελάχιστες. Στο τέλος γίνεσαι καχύποπτος με όλους και ανίκανος να εμπιστευτείς κάποιον».

Αφηγούταν τη ζωή του με δισταγμό. Φαινόταν να έχει μετανιώσει για τα λάθη του παρελθόντος και να νιώθει ντροπή γι’ αυτά. Για ένα πράγμα όμως ένιωθε περήφανος, για το γεγονός ότι κατάφερε να απαγκιστρωθεί από την παλιά κακή του συνήθεια. Φεύγοντας, με αποχαιρέτησε με ένα χαμόγελο και με τη φράση «Να προσέχεις».

Κόγιου Αγγελική Β2

 

Advertisements

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνικά ζητήματα

Ελλάδα: Πρώτη σε θανάτους, Τελευταία σε ζωή…

Πριν αρκετές μέρες παρακολούθησα την εκπομπή Πρωταγωνιστές του Σταύρου Θεοδωράκη, ο οποίος έκανε αφιέρωμα στις μεταμοσχεύσεις στη χώρα μας. Στο τέλος της εκπομπής έμεινα με μια απορία, η οποία με έκανε να ανησυχώ για το πόσο τραγική μπορεί να είναι η κατάσταση στη χώρα μας. Αναρωτήθηκα: γιατί να είμαστε τελευταίοι σε αριθμό δοτών οργάνων σώματος και όμως πρώτοι σε αριθμό αυτοχείρων;

Οι ευθύνες είναι κατανεμημένες σε όλους, από τον πιο μικρό έως τον πιο μεγάλο. Πριν χιλιάδες χρόνια, άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο πάλευαν καθημερινά για να δημιουργήσουν μια καλύτερη ζωޞ μου είναι αδιανόητο λοιπόν να δεχτώ ότι το 2012 οι νέοι δεν έχουν πλέον τη δύναμη να παλέψουν για τον κόσμο μας. Αν αυτό δεν είναι εξαθλίωση, τότε τι είναι;

Μοναξιά και εκμετάλλευση χαρακτηρίζουν την εποχή μας και αυτό οδηγεί όλο και περισσοτέρους στο να βάλουν ένα τέλος στη ζωή τους. Ιδιαιτέρα εν όψει κρίσης πολλοί είναι αυτοί που πνίγονται από τα οικονομικά αδιέξοδα και δεν μπορούν να βρουν λύση. Δυστυχώς όμως η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, είναι κυρίως ηθική. Λέξεις όπως ενδιαφέρον, αγάπη, σεβασμός και ελευθερία είναι δυσεύρετες. Θεωρούμε πως έχουμε εξελιχθεί και προοδεύσει, μα αυτό το οποίο βιώνουμε είναι ακριβώς το αντίθετο, είναι φθορά και παρακμή.

Όταν ξεκινάς τη ζωή σου, έχεις όνειρα, αναζητάς την ειλικρίνεια, τα αληθινά συναισθήματហμα λίγοι είναι αυτοί που καταφέρνουν να τα βρουν. Η νεολαία απογοητεύεται μέρα με τη μέρហτα νεαρά άτομα βλέπουν τα όνειρα τους να γκρεμίζονται και οι ίδιοι να μην έχουν από κάπου να πιαστούν. Σχέσεις, είτε ερωτικές είτε φιλικές, γίνονται τόσο εύθραυστες όσο ένα κρύσταλλο, και το μόνο που αφήνουν πίσω τους είναι μοναξιά. Καμιά κυβέρνηση, καμιά κοινωνία, ακόμα και κοινωνικός κύκλος δε στέκεται δίπλα τους…  Όχι γιατί δεν αναγνωρίζουν το πρόβλημα αλλά γιατί αδιαφορούνž ο καθένας είναι βουτηγμένος στο δικό του βυθό… Σε ένα βυθό γεμάτο σπασμένα βότσαλα…

Μέσα σε αυτόν παραδίνονται και αποφασίζουν ότι προτιμάνε να μείνουν εκεί… Η αλήθεια όμως είναι πως μόνο όταν κάποιος αποφασίζει να αυτοκτονήσει, μόνο τότε χάνει. Ό,τι και να έχει συμβεί στη ζωή μας, πάντα υπάρχει τρόπος να τα αρχίσουμε όλα από την αρχή. Όσο είμαστε σε αυτό τον κόσμο, η ελπίδα και η προσπάθεια δεν πρέπει να λείπουν. Και εγώ στους νέους ανήκω και ξέρω τι συναντάμε καθημερινά, πόσες λύπες… (μα και χαρές). Δεν μπορώ να σκεφτώ όμως πως θα φτάσει η μέρα που θα πω «τέλος», δε συνεχίζω να προσπαθώ για μένα, για τους γύρω μου, για τον κόσμοž και αυτό, γιατί ξέρω ότι δύναμη σημαίνει να αγωνίζεσαι, όχι να παραδίνεις τα όπλα.

Από την άλλη πλευρά υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι οι οποίοι περιμένουν ένα τηλέφωνο που θα τους χαρίσει ζωή. Ζούνε με μια ελπίδα να βρεθεί ένα μόσχευμα. Δεν ξέρουν αν θα ζούνε μέχρι να βρεθεί αυτό ή αν θα βρεθεί ποτݞ μα ένα είναι το βέβαιοž συνεχίζουν να ζουν ως το τέλος. Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι η πλειοψηφία των ατόμων αυτών δε θεραπεύεται ποτέ, αφού μόσχευμα πολύ δύσκολα βρίσκεται. Γιατί όμως; Γιατί αρνούμαστε να δώσουμε ζωή;

Γιατροί υποστηρίζουν ότι το μεγαλύτερο ποσοστό αρνείται να δώσει μόσχευμα, γιατί θεωρούν ότι κατακρεουργείται το σώμα του αγαπημένου τους ανθρώπου. Αν το σκεφτούμε όμως καλύτερα, με τη δωρεά οργάνων δε χάνεται ζωή…  τουναντίον συνεχίζεται μέσα σε ένα άλλο σώμα. Άλλοι πάλι αδιαφορούν, γιατί το πρόβλημα δεν αφορά στους ίδιουςž κανείς μας όμως δεν μπορεί να ξέρει αν θα έρθει η μέρα που θα περιμένει ο ίδιος σε κάποια λίστα για να βρεθεί ένας συμβατός δότης. Σήμερα είναι ο διπλανός, αύριο μπορεί να είμαι εγώ ή εσύ.

Σε λίγα χρόνια ενηλικιώνομαι. Βγαίνω ως ενεργός πολίτης στην κοινωνία και θέλω να αγωνιστώ και να παλέψω για ένα καλύτερο αύριο, όχι μόνο ατομικό αλλά και συλλογικό. Αυτό, νομίζω, πρέπει να κάνουμε όλοι μας. Ας σταματήσουμε να πολεμάμε τη ζωή… Ας αρχίσουμε να χαρίζουμε ζωή…

 ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΡΑΠΤΗ Β2

 

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνικά ζητήματα

Το σπίτι μου… το παγκάκι!

Το φαινόμενο των αστέγων αποτελεί, αδιαμφισβήτητα, μια μάστιγα της εποχής μας. Ολοένα και περισσότεροι συμπολίτες μας κοιμούνται στα παγκάκια, στα οδοστρώματα ή μέσα σε σακούλες, ώστε να μπορέσουν να ζεσταθούν από το παγερό κρύο, που παγώνει μέχρι και τις ψυχές τους. Οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν τους «Άθλιους» της ελληνικής κοινωνίας, και πρέπει όλοι μαζί να συνδράμουμε στην ελάττωση του αριθμού τους.

Το φαινόμενο αυτό έχει τις ρίζες του στην παγκοσμιοποίηση, στα προσωπικά δράματα, αλλά και, εν μέρει, στο ίδιο το κράτος. Αρχικά, η παγκοσμιοποίηση, με το άνοιγμα των συνόρων και την εισροή ξένων εργατικών χεριών, γέννησε ανέργους, οι οποίοι ανήμποροι να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους εξωθούνται στους δρόμους. Επιπρόσθετα, το παρελθόν ορισμένων ατόμων (οικονομική αποτυχία, πόλεμοι) τους οδήγησε σε αυτή την κατάσταση. Και το κράτος, όμως, δεν είναι άμοιρο ευθυνών, διότι υπερτονίζει άλλα προβλήματα παραγκωνίζοντας, ή και αγνοώντας, τα άτομα αυτά.

Οι συνέπειες των αστέγων είναι πολυάριθμες. Το άτομο βιώνει έντονα τον κοινωνικό αποκλεισμό και χάνει την τιμή και την αξιοπρέπεια του. Οδηγείται σε φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας (βία, εγκληματικότητα) τα οποία απορυθμίζουν και αποδιοργανώνουν την κοινωνία. Από την άλλη πλευρά, γίνονται πιο έντονα χρόνια προβλήματα που μαστίζουν τον τόπον μας, όπως η φτώχεια, η πνευματική στειρότητα και η αβεβαιότητα για το μέλλον.

Το βαρυσήμαντο αυτό φαινόμενο μπορεί να αντιμετωπιστεί με άμεσους τρόπους. Η ίδρυση ειδικών κέντρων φροντίδας, η ανάπτυξη κοινωνικής πρόνοιας, η παροχή συσσιτίων και η συνδρομή της Εκκλησίας θα μπορούσαν να βγάλουν τα άτομα αυτά από το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκονται. Επίσης, η πολύπλευρη ενημέρωση του κόσμου και η αναγνώριση της ύπαρξης του προβλήματος από τα κρατικά όργανα θα ωθήσουν ολόκληρη την πολιτεία να ενεργήσει δραστικά για την αντιμετώπιση του προβλήματος των αστέγων.

Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, ότι το φαινόμενο αυτό έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Μέλημα όλων εμάς είναι να προσπαθήσουμε για την εξάλειψη του, ώστε να δημιουργήσουμε μια Ελλάδα στην οποία οι αρχές της ισότητας και της δημοκρατίας θα κυριαρχούν.

 Τζουρά Βαρβάρα Β2

Σχολιάστε

Filed under Κοινωνικά ζητήματα

Δυο χώρες με διαφορετική νοοτροπία μας παρουσιάζουν πιάτα με κοινή αφετηρία… τη μαγειρική

Η ΓΑΛΛΙΑ ΚΑΙ Η ΤΣΕΧΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΤΑ ΔΙΑΣΗΜΟΤΕΡΑ ΠΙΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥΣ!

     Και τώρα που τελειώνουμε τη σχολική χρονιά ας «γευτούμε» κάτι παραπάνω από τις διάφορες χώρες και τη μαγειρική τους. Ας ξεκινήσουμε…!

1η ΣΤΑΣΗ: ΓΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΚΙΣ ΛΟΡΕΝ

ΥΛΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΥΜΗ: 1 κούπα αλεύρι, 1/4 κ.γ. αλάτι, 1/3 της κούπας βούτυρο και κρύο νερό (για ράντισμα της ζύμης).

ΥΛΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΜΙΣΗ: 8 φέτες ζαμπόν ψιλοκομμένες, 1 κούπα τριμμένο ελβετικό τυρί, 1/3 της κούπας ψιλοκομμένο κρεμμύδι, 4 αυγά, 2 κούπες κρέμα γάλακτος και 1/4 κ.γ. αλάτι και πιπέρι.

ΕΚΤΕΛΕΣΗ: σε ένα μπολ αναμίξτε το αλεύρι και το αλάτι. Ρίξτε σιγά-σιγά το βούτυρο σε κομμάτια χτυπώντας με ένα μπλέντερ για ζύμη. Για να ξεκολλά η ζύμη ραντίστε με νερό. Σε ένα αλευρωμένο μπολ τοποθετήστε τη ζύμη και βάλτε τη στο ψυγείο για 45΄, ώστε να στερεοποιηθεί το βούτυρο. Απλώστε τη ζύμη σε μικρό και χαμηλό ταψί και τοποθετήστε την στο φούρνο, με αλουμινόχαρτο, για 10΄ στους 220ο βαθμούς. Αφαιρέστε το αλουμινόχαρτο και αφήστε το άλλα 2′ ωσότου αρχίσει να ροδίζει. Στη συνέχεια χαμηλώστε στους 160ο βαθμούς και προσθέστε το ζαμπόν, το τυρί και το κρεμμύδι. Σε ένα μπολ χτυπήστε τα αυγά και τα υπόλοιπα υλικά και περιχύστε το μείγμα. Ψήνετε για 45-50΄ έτσι ώστε όταν βάζετε το μαχαίρι να βγαίνει στεγνό. Περιμένετε 10΄ λεπτά και η ΚΙΣ ΛΟΡΕΝ είναι έτοιμη για σερβίρισμα.

 2η ΣΤΑΣΗ:ΤΣΕΧΙΑ ΚΑΙ ΨΩΜΑΚΙΑ KLEDLIKY

ΥΛΙΚΑ:  2 αυγά, 2/3 της κούπας γάλα, 2 κ.σ. βούτυρο, 1 κ.γ. αλάτι, 41/2 κούπες μπαγιάτικο ψωμί σε κύβους και βούτυρο ή μαργαρίνη (για επάλειψη).

ΕΚΤΕΛΕΣΗ: σε ένα μπολ χτυπήστε τα αυγά, το λιωμένο βούτυρο, το γάλα και το αλάτι μέχρι να γίνουν ένα ομοιόμορφο μείγμα. Σε ένα άλλο μπολ τοποθετήστε το ψωμί και περιχύστε το με το μείγμα. Λιπάνετε μια πολύ λεπτή υφασμάτινη πετσέτα με το βούτυρο ή τη μαργαρίνη και τοποθετήστε στο κέντρο το ψωμߞ  κλείστε την πετσέτα με σπάγκο δημιουργώντας έτσι ένα «λουκάνικο». Βυθίστε το σε νερό που βράζει για 30′ λεπτά. Αφού το βγάλετε, λύστε το σπάγκο, κόψτε σε φέτες και σερβίρετε.

                                                    ΚΑΛΗ ΟΡΕΞΗ!!!                                  

                                                                                                                           Μανδαλιανού Ελευθερία Β1    

Σχολιάστε

Filed under Μαγειρική

Τι δηλώνει το χρώμα των μαλλιών;

Το χρώμα των μαλλιών είναι πολύ σημαντικό για τις γυναίκες, διότι συμπληρώνει την εξωτερική τους εικόνα και τις κάνει να νιώθουν ομορφότερες. Σύμφωνα με ειδικούς, όμως, που διεξάγουν τέτοιου είδους έρευνες, το χρώμα των μαλλιών φανερώνει και στοιχεία για την προσωπικότητα της γυναίκας. Τα τέσσερα επικρατέστερα χρώματα στα μαλλιά των γυναικών, καστανό, μαύρο, κόκκινο και ξανθό σκιαγραφούν την προσωπικότητα και διαγράφουν τα ιδιαίτερα στοιχεία του χαρακτήρα κάθε γυναίκας.

Αρχικά, το καστανό χρώμα χαρακτηρίζει τις γυναίκες «της διπλανής πόρτας». Είναι το πιο ήπιο από τα τέσσερα χρώματα και δημιουργεί στο γυναικείο φύλο έναν αέρα σιγουριάς προβάλλοντας παράλληλα την απλότητα. Τις γυναίκες με καστανά μαλλιά, σύμφωνα με στατιστικές, προτιμούν οι περισσότεροι άντρες.

Το μαύρο στα μαλλιά των γυναικών αποδίδει κυρίως τη σκοτεινότητα. Η γυναίκα με μαύρα μαλλιά είναι σκοτεινή και μυστήρια. Ωστόσο, από τις συγκεκριμένες γυναίκες έρχονται και οι περισσότερες εκπλήξεις!

Το κόκκινο, από την άλλη, ξεδιαλύνει αμέσως κάθε μυστήριο. Το κόκκινο της φωτιάς φανερώνει αμέσως τη “θερμότητα” αυτών των γυναικών και εξιτάρει το αντίθετο φύλο, προκαλώντας κάθε άνδρα να πλησιάσει!

Τέλος, το ξανθό είναι το πιο παρεξηγημένο χρώμα, εξαιτίας βέβαια των ρατσιστικών ανέκδοτων για ξανθιές. Ωστόσο ουκ ολίγες γυναίκες το επιλέγουν για τα μαλλιά τους, διότι είναι αυτό που τις κάνει να νιώθουν σέξι, λαμπερές και άνετες.

Εσείς πιο θα προτιμήσετε;

Κουρτίδου  Γαβριέλα  Β2

Σχολιάστε

Filed under Μόδα

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου

(Σκηνοθεσία: ΤΑΡΣΕΜ ΣΙΝΚΓ,

Σενάριο: ΤΖΕΙΚΟΜΠ ΚΡΙΜ, ΓΟΥΙΛΧΕΛΜ ΓΚΡΙΜ,

Ηθοποιοί: ΤΖΟΥΛΙΑ ΡΟΜΠΕΡΤΣ, ΝΕΙΘΑΝ ΛΕΙΝ, ΛΙΛΙ ΚΟΛΙΝΣ, ΑΡΜΙ ΧΑΜΕΡ)

Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα μακρινό βασίλειο, ύστερα από το θάνατο του πολυαγαπημένου βασιλιά, η μοχθηρή και ανασφαλής γυναίκα του παίρνει την εξουσία του βασιλείου και κρατά φυλακισμένη στο παλάτι την 18χρονη πριγκίπισσα, Χιονάτη.

Με αφορμή τη ¨χημεία¨ που αναπτύσσεται μεταξύ της όμορφης πριγκίπισσας και ενός πλούσιου και γοητευτικού πρίγκιπα, η βασίλισσα εξορίζει το κορίτσι σε ένα κοντινό δάσος. Εκεί η Χιονάτη συναντά μια παρέα καλόκαρδων αλλά ζωηρών νάνων, οι οποίοι την προστατεύουν.

Κάνοντας παρέα μαζί τους, η Χιονάτη γίνεται ατρόμητη και αποφασίζει να απαλλάξει το βασίλειο της από την κακιά βασίλισσα. Έτσι, η πριγκίπισσα μαζί με τους φίλους της προσπαθεί να ξαναποκτήσει τη θέση της στο βασίλειο και στην καρδιά του πρίγκιπα.

Μαρία Πιστοφίδου Β2

Σχολιάστε

Filed under Ταινίες

ICE AGE 4

Μια νέα, συναρπαστική και γεμάτη εκπλήξεις περιπέτεια περιμένει τους αγαπημένους μας ήρωες στη νέα ταινία «Εποχή των παγετώνων 4».

Όλα ξεκινούν όταν ο Σκράντ, ένα σκανδαλιάρικο σκιουράκι, αποφασίζει να κρύψει το βελανίδι του στο κέντρο της γης! Εξαιτίας της πράξης του αυτής, ξεκινά μια σειρά φυσικών καταστροφώνž προκαλείται μεγάλος σεισμός και κατακλυσμός. Τότε, οι τρεις φίλοι,  ο Μάνι, ο Σιντ, και ο Ντιέγκο (ένα γιγάντιο μαμούθ, ένας αφελής βραδύποδας και μια άγρια παλαιολιθική τίγρης) χωρίζονται από την υπόλοιπη παρέα και έτσι ξεκινάει το γεμάτο περιπέτειες ταξίδι τους. Στο ταξίδι της επιστροφής τους, αλωνίζουν στις θάλασσες και ανακαλύπτουν καινούρια μέρη, που κανένα άλλο προϊστορικό ζώο δεν τα έχει επισκεφτεί. Παράλληλα όμως έρχονται  αντιμέτωποι με  αδίστακτους πειρατές και θαλάσσια τέρατα που θα πρέπει να αποκρούσουν!

Τι λέτε, θα τα καταφέρουν;

Έλενα Ξανθοπούλου Β2

Σχολιάστε

Filed under Ταινίες